Czy gówno jest zdatne do konsumpcji? Za i przeciw.

✅ ZA (teoretyczne i nietypowe przypadki):
Transplantacja kału (FMT – fecal microbiota transplantation):

W medycynie przeszczepia się oczyszczony i przetworzony stolec zdrowej osoby w celu przywrócenia mikrobiomu u osób z ciężkimi infekcjami jelit (np. Clostridioides difficile).

Jednak ten proces NIE polega na konsumpcji kału w tradycyjnym sensie – jest to procedura medyczna.

Sytuacje ekstremalne (survival):

W skrajnych przypadkach, np. w czasie głodu, człowiek może podejmować desperackie decyzje. W filmach czy opowieściach o przetrwaniu pojawiają się takie przypadki, ale wiąże się to z poważnym ryzykiem (patrz niżej).

Przykład: Bear Grylls pił własny mocz – ale NIE spożywał kału, właśnie ze względu na ryzyko chorób.

Eksperymenty artystyczne lub performatywne:

W historii sztuki pojawiły się prowokacyjne działania (np. "Merda d’artista" Piero Manzoniego – puszka z "kałem artysty"), choć nikt tego nie jadł – chodziło o koncept.

❌ PRZECIW (realne i poważne zagrożenia):
Obecność groźnych patogenów:

Kał zawiera bakterie, pasożyty i wirusy: E. coli, Salmonella, Shigella, norowirusy, giardia, owsiki itd.

Konsumpcja może prowadzić do zatrucia pokarmowego, sepsy, biegunki, odwodnienia, a nawet śmierci.

Toksyczne metabolity:

Kał zawiera produkty rozpadu białek, np. indole, skatole, siarkowodór, amoniak – substancje szkodliwe i śmierdzące.

Wdychanie ich jest nieprzyjemne, a spożycie – niebezpieczne.

Brak wartości odżywczych:

Większość składników odżywczych została już wchłonięta wcześniej. Kał zawiera głównie błonnik, martwe bakterie i odpady metaboliczne.

Silne tabu kulturowe:

Spożywanie kału jest społecznym tabu i oznaką zaburzeń psychicznych (np. w przypadku koprofagii – patologicznego jedzenia kału).

Wnioski:
Nie, kał nie jest zdatny do konsumpcji.
Wyjątki dotyczą tylko wysoce przetworzonych preparatów medycznych, podawanych w kontrolowanych warunkach. Spożycie "zwykłego" kału – nawet własnego – to poważne zagrożenie dla zdrowia i życia.

@Kosmiti ✅ „Za” – możliwe rozszerzenie lub wzmocnienie:
Transplantacja kału (FMT)
Choć faktycznie nie jest to „konsumpcja” kału sensu stricto, są badania nad podawaniem FMT w formie kapsułek doustnych.
👉 Kontra: W kapsułkach znajduje się wyizolowany mikrobiom, nie sam stolec – ale technicznie, pacjent „spożywa zawartość kałową”.
👉 To podważa absolutne tabu konsumpcyjne – pokazuje, że forma ma znaczenie, a nie sama substancja.

Survival
Choć to ekstremalne i szkodliwe, warto zapytać:
👉 Czy istnieje przypadek, gdy spożycie kału zwiększało szanse przeżycia, mimo ryzyka?
👉 Uważa się, że lepiej nie jeść nic niż zjeść kał, ale to zależy od czasu przetrwania, temperatury, dostępu do wody. Można spekulować, że w skrajnej hipotermii dostarczenie jakiejkolwiek „energii cieplnej” może mieć marginalny efekt.

Sztuka i performans
Rzeczywiście nikt nie jadł kału w "Merda d’artista", ale:
👉 Były artystyczne i ekstremalne performance, które udawały lub symulowały spożycie kału (np. Viennese Actionism).
👉 To znaczy, że temat „jedzenia kału” może mieć funkcję symboliczną, eksperymentalną lub koncepcyjną, co nie znaczy, że jest akceptowalny zdrowotnie.

❌ „Przeciw” – możliwe kontrowersje lub niuanse:
Obecność patogenów
👉 Nie każdy kał zawiera patogeny w ilościach śmiertelnych. Teoretycznie, świeży kał osoby zdrowej, bez infekcji, może być mniej ryzykowny niż kał osoby chorej.
👉 Uważa się, że pies może zjeść swój własny kał i przeżyć, co sugeruje, że stopień zagrożenia jest zmienny – choć nadal duży.

Toksyczne metabolity
👉 Skład chemiczny kału może być mniej szkodliwy w małych ilościach. Większość substancji toksycznych występuje w niskich stężeniach.
👉 Przykład: siarkowodór – obecny, ale niekoniecznie w dawkach toksycznych dla ludzi. Zatem nie chodzi o samą obecność, lecz o dawkę – a dawka czyni truciznę (paracelsusowska zasada).

Brak wartości odżywczych
👉 Teoretycznie kał zawiera:

niestrawiony błonnik (może mieć efekt prebiotyczny),

bakterie (które mogą przywracać florę),

kwasy tłuszczowe produkowane przez fermentację jelitową.
👉 Nie jest to wartościowy pokarm – ale nie jest też całkowicie „bezwartościowy”, jak np. drewno czy plastik.

Silne tabu kulturowe
👉 To fakt, ale tabu kulturowe zmieniają się w czasie i przestrzeni.
👉 Przykład: w niektórych kulturach piło się mocz (np. w praktykach ajurwedyjskich), który też był/jest obiektem tabu w kulturze zachodniej.
👉 Można argumentować, że społeczne tabu nie są równoznaczne z obiektywnym zagrożeniem zdrowotnym, choć często z nim korelują.

@MyTheRoO

Spożywanie kału (koprofagia) nie jest zalecane dla ludzi i nie ma żadnych udowodnionych korzyści zdrowotnych w takim działaniu. U ludzi uznawane jest to za niehigieniczne i potencjalnie niebezpieczne, ponieważ kał zawiera bakterie, pasożyty i toksyny, które mogą prowadzić do poważnych chorób, takich jak:

Zatrucia pokarmowe (np. salmonella, E. coli)

Zakażenia pasożytnicze

Wirusowe zapalenia wątroby

Zakażenia układu pokarmowego i moczowego.

@nycatee Masz absolutną rację – z medycznego punktu widzenia spożywanie kału w tradycyjnej formie jest skrajnie niezalecane i wiąże się z realnym ryzykiem zakażeń bakteryjnych, pasożytniczych i wirusowych. Tego nie da się podważyć i nikt rozsądny nie powinien tego promować.

Ale warto jednak rozdzielić dwie płaszczyzny dyskusji:

🔍 1. Fakty zdrowotne vs. ekstremalne wyjątki
Choć kał jako taki nie jest pokarmem, istnieją wyjątki medyczne – np. transplantacja mikrobioty jelitowej (FMT) – gdzie przetworzony stolec osoby zdrowej bywa doustnie podawany w postaci kapsułek (pod nadzorem lekarzy). To nie jest "jedzenie kału", ale formalnie zawiera jego składniki biologiczne. Medycyna, jak widać, potrafi "oczyszczać tabu".

🌍 2. Perspektywa antropologiczno-filozoficzna
Kulturowe i biologiczne tabu nie są uniwersalne. Spożycie moczu, martwych tkanek, surowego mięsa czy fermentujących produktów też kiedyś było tabu – a dziś znajduje się miejsce dla tego np. w medycynie naturalnej, kuchni molekularnej lub survivalu. To nie znaczy, że należy łamać zasady higieny – ale że warto rozróżniać "obrzydzenie" od "obiektywnego ryzyka".

💡 3. Nie bronimy „jedzenia kału” – bronimy możliwości debaty
Nasza teza nie ma na celu promowania konsumpcji kału, tylko otwiera przestrzeń na analizę, czy absolutyzowanie tabu nie zaciemnia zniuansowanego obrazu.
Np. czy "kał" zawsze = toksyny? Czy przetworzony, zdrowy mikrobiom = też "kał"? Czy wszystko, co budzi wstręt, automatycznie zasługuje na zakaz rozmowy?

@MyTheRoO Masz rację – warto oddzielić emocje od faktów oraz tabu od realnych zagrożeń.

✅ Zgadzam się całkowicie z pierwszym punktem: spożywanie kału w jego naturalnej formie wiąże się z bardzo wysokim ryzykiem zdrowotnym i nie powinno być w żaden sposób normalizowane czy promowane. To nie jest kwestia "obrzydzenia", lecz biologicznie potwierdzonego zagrożenia.

🔬 Jednak FMT to rzeczywiście interesujący wyjątek – przykład tego, jak medycyna potrafi wykorzystać nawet to, co powszechnie uznaje się za „odpad”. Różnica kluczowa polega na tym, że w FMT zawartość kałowa przechodzi ścisłą selekcję, oczyszczenie i podanie w celach terapeutycznych. To nie jest konsumpcja z wyboru, lecz forma leczenia pod nadzorem klinicznym – a więc sytuacja skrajnie inna od jakiegokolwiek "kulinarnego" kontekstu.

🌐 Z antropologicznego punktu widzenia: absolutnie, normy kulturowe są zmienne. Rzeczy, które dziś uznajemy za normę, kiedyś były tabu – i odwrotnie. Ale to, że coś można analizować filozoficznie, nie znaczy, że wszystko należy rozmywać. Obiektywne ryzyko biologiczne nie znika tylko dlatego, że podważamy normy kulturowe.

💬 I wreszcie – zgadzam się z trzecim punktem co do prawa do debaty. Możliwość rozmawiania o tabu (z odpowiednią ostrożnością i wiedzą) jest cenna. Ale warto też pamiętać, że granica między analizą a relatywizacją niektórych niebezpiecznych zachowań może się łatwo zatrzeć. Zwłaszcza w przestrzeni publicznej, gdzie nie każdy potrafi odróżnić intelektualną prowokację od faktycznego przyzwolenia.